10 Ağustos 2012 Cuma

Ah Ağlıyor Yine Anadolu!..

işte yine yanıyor "anne yüreğim"... çünkü dili, dini, ırkı ne olursa olsun savaşlarda aynı ağıdı yakıyor analar.. birileri körüklerken bu savaşın ateşini, yananlar halk çocukları oluyor.. birbirine düşürülen "halkın" çocukları.. bu gerçek bir savaş mı ki, diye düşünürken bir yandan sanal bir güvenlik kaygısında düşmanlık virüsü bulaşıyor çocuk kanlarına ana rahminde.. soluyor Anadolu coğrafyasında yüzyıllardır sallanan halay mendillerinin renkleri... hep "öteki" oluyor diğeri.. siliniyor belleklerden güzel anılar.. nefret salınıyor yüreklere, sınırlar çiziliyor çizdiriliyor..
unutuyor güzel ülkemin güzel insanları, aynı topraktan yeşerdikleri diğer dalları...
o dallar yapay bir rüzgarla düşerken birbirine
balta, ağacın gövdesine vuruluyor aslında habersizce..
kanıyor Anadolu.. sessizce kanıyor..
ağlıyor analar.. ağlıyor babalar.. ağlıyor geride kalanlar..
gülen... silah tüccarları oluyor..

ben, bıkmadan usanmadan kardeşlik türküleri söylüyorum oğluma yine de.. "biz, siz" değil "hepimiz" oluyor öykülerimin kahramanları.. umut, sevgi ile büyütülen yüreklerdedir biliyorum çünkü..
ağlama Anadolu...
beşikler umut dolu...



Hiç yorum yok: