24 Ocak 2013 Perşembe

Uğur'lar Olsun...

20 yıl önce olduğuna göre demek ki 10 yaşındaymışım Uğur Mumcu öldüğünde... Babam ve annemin üzüntüsünü görmüş, çok iyi birinin öldüğünü anlamıştım. Annem ve babam arkadaşlarıyla Cağaloğlu'na gittiler, Cumhuriyet gazetesinin orada yürüyüş olacaktı. Ben de geleyim, dedim. Olmaz, dediler.. biraz merak en çok da gezme isteğiydi aslında gitmek isteme sebebim. Annem ve babamı oraya götüren sebebi anlamayacak kadar küçüktüm çünkü..
Şimdi 30 yaşında bir kadınım... 3 yaşında bir çocuğu olan, ülkesinin tüm çocukları için güzel, aydınlık ve özgür yarınlar düşleyen bir öğretmenim aynı zamanda... ve bugün ne gariptir ki yine Cağaloğlu'nda olan okuluma gelirken 20 yıl öncesini düşündüm... yüreğimde o gün annem ve babamı bu yokuşa getiren kaygıya çok benzer kaygılarla.. O gün "Ben Atatürkçüyüm, ben Cumhuriyetçiyim, ben laikim, ben antiemperyalistim, ben tam bağımsız Türkiye'den yanayım, ben özgürlükçüyüm, ben insan hakları savunucusuyum. Ben terörün karşısındayım. Ben yobazların, hırsızların, vurguncuların, çıkarcıların düşmanıyım. Dün sabaha değin araştırarak yazdığım hiçbir konuyu yalanlayamadınız. Öyleyse vurun, parçalayın! Her parçamdan benim gibiler, beni aşacaklar doğacaktır!" diyen adamın gerçekten parça parça edilerek öldürülmesinin yarattığı hüzün bugün benim ve benim gibilerin gözlerinde... Biz o parçalardan doğan "onun" gibileriz belki de...
80'lerde yaşanan acıları dinleyerek büyümüş ben, oğluma 2000'lerde yaşanan acıları anlatmak istemiyorum... Oğlumu aydınlık, çağdaş, özgür bir ülkede vatan sevgisiyle büyütmek istiyorum...
Ve bir selam yolluyorum hüzünlü bulutlara, inadına umutla...


1 yorum:

Nilgün Komar dedi ki...

bendende selam olsun.. ölümünden sonra tanıdığım bu güzel yürek büyük bir kayıptır ülkemiz için ...